تبلیغات
مقاله دونی - روایت و روایتگری
سه شنبه 17 اردیبهشت 1392

روایت و روایتگری

   نوشته شده توسط: rptak rptak    


روایت و روایتگری

روایت و روایتگری

روایت داستانی در یک قالب ساختاری است ( به صورت سخن، نوشتار، سرود، فیلم، تلویزیون، بازی کامپیوتری، عکاسی یا تئاتر ) که سکانسی از یک رخداد قصه ای یا غیر قصه ای راتوصیف می کند.این کلمه از فعل لاتین narrare  باز شماری  استخراج می شود و با صفت gnarus دانا، ماهر) در ارتباط است. در آخرین نتایج ریشه اصلی آن درکلمه هندواروپایی gno (دانایی) یافت شده است کلمه ای در داستان ممکن است به عنوان مترادفی برای روایت استفاده شود.همچنین می تواند به عنوان کلمه ی ارجاعی به سکانس های توضیح داده شده در روایت تلقی گردد. یک روایت ممکن است توسط یک شخصیت در خلال روایت بزرگ تر نقل شود. یک بخش مهم از روایت، شیوه ی روایت است. متدهای مورد استفاده برای برقراری ارتباط در روایت به عنوان یک عملکرد را narration می نامند

در کنار بیان، استدلال، توصیف روایت نیز جزء چهارم شیوه بیان در کلام تعریف میشود در تعریف دقیق تر روایت شیوه ی قصه نویسی است که در آن راوی مستقیماً با خواننده ارتباط برقرار می کند

داستان ها یک جنبه ی پر اهمیت فرهنگ به شمار می آیند. بسیاری از کارهای هنری واکثر کارهای ادبی داستان می گویند در حقیقت بشریت از داستان ها شکل گرفته است. اون فلانگان از دانشگاه دوک استاد تحقیقات حس آگاهی می نویسد:"شواهد قویاً نشان میدهند که انسان در تمام فرهنگ ها برای ارزش گذاری هویت خود از نوعی فرم روایتی استفاده می کند.ما داستان سرایان دیرنه هستیم"

داستان ها منشأ باستانی دارند که در فرهنگ های مصر باستان، یونان باستان، چین و هندوستان وجود دارند . داستان ها یک مولفه بارز از ارتباطات انسانی است که به عنوان تمثیل و نمونه برای روشن کردن اهداف مورد استفاده قرار می گیرد. داستان سرایی احتمالاً یکی از ابتدایی ترین فرم های سرگرمی است. روایت همچنین ممکن است به پروسه های روان شناختی شخصی، حافظه و معنا سازی اشاره کند

پی آمدهای ادراکی

نشانه شناسی با ساختمان های قالب بندی شده منحصر به فرد معناها به نام نشانه آغاز می شود و معنی شناسی راهی است برای آن که کدها به هم پیوند بخورند تا پیام دریافت شود.این بخشی از یک سیستم ارتباطی است که از المان ها ی لفظی و غیر لفظی استفاده میکند تا بیانی را با مدالیته ها و فرم های گوناگون ایجاد کند

رومن یاکوبسن در : "در باره ی رئالیسم در هنر " استدلال می کند که ادبیات به عنوان یک نهاد مستقل وجود ندارد، او و بسیاری از نشانه شناسان این نظر را قبول دارند که همه متن ها چه نوشتاری و چه گفتاری همسان اند، مگر آن که برخی نویسندگان متن ها ی خود را با خصوصیات مشخص ادبی کد گذاری کنند تااز دیگر فرم های بیان مشخص باشند . با این حال یک تمایل روشن به تشخیص فرم روایت ادبی به صورت مستقل از دیگر فرم های روایت وجود دارد.این نگاه اولین بار در کار فرمالیست های روس نظیر تحلیل های ویکتور شکلوسکی از رابطه ساخت و سبک و کارهای ولادیمیر پراپ دیده شد، که وی تحلیل هایی را در باره طرح های مورد استفاده در افسانه های پریان انجام داد و 31 ترکیب کارکردی معین را مشخص نمود.این تمایل ( یا تمایل ها  در کار های گروه پراگ و اندیشمندان فرانسوی از جمله کلود لوی استراوس و رولاند بارت نیز جریان یافت.این تمایل، به تحلیل ساختاری روایت و بدنه ی پر نفوذ مدرنیته انجامید و این پرسش های مهم معرفت شناسی را مطرح کرد

متن چیست ؟

نقش آن در بافتار فرهنگی چیست؟

چگونه در هنر، سینما، تئاتر و ادبیات آشکار می شود؟

چرا روایت به ژانرهای متفاوتی نظیر شعر، داستان کوتاه و رمان تقسیم بندی می شود ؟

چرا روایت ها در ادبیات وجود دارند؟


تئوری ادبی از منظری متداول در نشانه شناسی و تئوری ادبی، روایت یک داستان یا بخشی از یک داستان است. ممکن است به زبان آورده شود، نوشته شود یا تصور شود و یک یا چند زوایه دید را برای برخی نقش ها و ناظر ها و یاهمه ی آنان ارایه می دهد. در داستان هایی که به صورت شفاهی بیان می شوند، یک نفر داستان را بیان می کند، یک راوی که مخاطبان یا اورا می بیند یا صدایش رامی شوند کسی که لایه های معنایی غیر زبانی را به متن می افزاید.راوی همچنین این فرصت را دارد تا واکنش مخاطب در برابر داستان را مشاهده کند تا روش بیان خود را با مضمون های روشن با بالابردن میل مخاطب اصلاح کند.تفاوت های این روش با قالب نوشتاری که درآن نویسنده واکنش های متحمل خوانندگان را در حال رمزگشایی متن می سنجد تا انتخاب نهایی کلمات به امید رسیدن به واکنش مطلوب را انجام دهد، قابل تمییز است.قالب هر چه که باشد، ممکن است مضمون به مردم و اتفاقات جهان واقعی مربوط باشدکه بانام روایتگر تجربه های شخصی شناخته می شود. زمانی که مضمون ساختگی باشد، روش های دیگری اعمال می شوند. متن صدای روایتگر است، در حالیکه راوی متعلق به جهانی ساختگی یا خیالی و نه واقعی است.راوی می تواند یکی از شخصیت های داستان باشد. رولان بارت این بخش از شخصیت ها را با عنوان " موجود کاغذی " تعریف می کند و داستان شامل روایتگر های تجربه شخصی که توسط نویسنده خلق شده اند، می شود. زمانی که افکار آنان نیز دخیل باشند با عنوان متمرکز کردن درونی(internal focalization) شناخته می شود، هنگامی که ذهن هر شخصیت روی رویداد خاص متمرکز می شود، متن واکنش های او را بازتاب می کند

در قالب های نوشتاری، خواننده صدای راوی را هم از طریق مضمون و هم سکب نگارش می شنود -نویسنده می تواند صداها را برای حالات و مواقع مختلف رمز گذاری کند و صداها میتوانند هم آشکار و هم پنهان باشند- و از نشانه هایی که عقاید، ارزش ها و نظرات آرمانی راوی را آشکار می سازند می توان وضعیت نویسنده را نسبت به مردم، رویدادها و چیزها بازشناخت.تمیز دادن روایتگر اول شخص از سوم شخص مرسوم است: ژرارد ژنه به ترتیب از اصطلاحات "همودایجتیک" و " هترو دایجتیک" استفاده می کند. یک راوی " همودایجتیک" تجارب شخصی و ذهنی خود را به عنوان شخصیتی از داستان تشریح می کند.این گونه راوی نمی تواند چیزی بیش از آن چه در واکنش های دیگر شخصیت ها آشکار می شود را بداند . یک روای " هترودایجتیک" تجربه های شخصیت هایی که در داستان ظاهر می شوند را تشریح می کندو اگر رویدادهای داستان از دید :" متمرکز کننده درونی(internal focalization) " سوم شخص دیده شود از اصطلاح روایت مجازی استفاده می شود، در برخی داستان ها نویسنده، آشکارا بر همه چیز واقف است و از هر دو زاویه دید استفاده می کند و نظر خود را درباره هر رویداد بیان می دارد

اشتوتان تودوروف (1969) اصطلاح narratology ( روایت شناسی ) را برای تحلیل های ساختار گرایانه روایت هایی که عنصر سازنده آنها در کارکردها و روابط آنان معین می شوند، ابداع کرد. برای این منظور داستان آن چیزی است که روایت شده است و موضوع ها، موتیوها(بن مایه) و خطوط پیرنگ در سکانس ها را با ترتیب زمانی معمول بیان می کند.از این رو پیرنگ، ساختار منطقی و علی یک داستان رانشان می دهد و چرایی وقوع را توضیح می دهد.اصطلاح "نثر"، انتخاب های نگارشی را توضیح می دهد که چگونگی روایت متن و ظهور آن در مقابل مخاطب را تعیین می کند

ممکن است ترتیب های نگارشی رویدادها را به ترتیب زمانی نشان ندهند و از فلاش بک ها(flashbacks) استفاده کنند به عنوان مثال برای فاش کردن انگیزش ها در یک لحظه ی دراماتیک

زیبایی شناسی روایت

هنر روایت به خودی خود یک امر بسیار مهم زیبایی شناسانه است. معمولاً تعداد زیادی از المان های زیبایی شناسانه در داستان های خوب پرداخت شده، وارد عمل می شوند.این المان ها شامل ایده های ضروری ساختار روایت با شروع و میانه و پایان یا شرح توسعه نقطه اوج پایان، با رویداد های مهم و محرک که در خطوط پیرنگ به صورت منسجم ساختار بندی شده اند، قابل تشخیص اند، باتمرکز ویژه روی بی ثباتی که شامل یاد آوری گذشته، توجه به اتفاقات حال و پیش بینی آینده یا پس آمد می شود، تمرکز قابل توجه به شخصیت ها و شخصیت پردازی که "تقریباً مهم ترین مولفه رمان است." ( دیوید لاج، هنر داستان سرایی،67)، برانگیختن تأویل های گوناگون باایجاد صداهای مختلف درنمایش "صدای انسان یا چندین صدا از چندین انسان که با لهجه ها، ریتم ها و تپق های بسیار سخن می رانند." ( لاج، هنر داستان سرایی ، 97- برای بسط این نظر نگاه کنید به تئوری میخاییل باختین)، داشتن صدای راوی یا شبه راوی که به خودی خود برای مخاطبین هنگام خواندن ، "نشانه گذاری" و "کشمکش" می کند ، (نگاه کنید به تئوری واکنش خواننده ها) گفت و گو با فشار سخن وری، فرآیند دیالکتیکی بیان که گاهی اوقات وقتی که روایت به پیرنگ مقید شده باشد زیر لایه سطحی پنهان است و در دیگر وقت ها مشاجره کردن برای یا علیه وضعیت های گوناگون، تکیه محکم بر شکل زیبایی شناسانه ی استانداردامروزی، استفاده ویژه از استعاره، مجاز، مجاز مرسل کنایه( برای بسط این نظر نگاه کنید به فرا تاریخ، نوشته هایدن وایت) درگیری درون متنی با ارتباطات، مراجعات، اشارات، تشابهات وتوازی زمانی و غیره آشکار تر است. در الباقی ادبیات و به طور معمول در تلاش هایی برای نوشتن رمان آموزنده توضیح ترقی هویت با تلاش برای نشان دادن شایستگی شخصیت و جامعه، مرسوم است

• narration(روایت گری) به مثابه اسلوب قصه نویسی

همچون بسیاری کلمات در زبان انگلیسی narration، بیش از یک معنی دارد، narration در مفهوم کلی اش، تمام نوشته ی قصه را در بر می گیرد. به عنوان یکی از چهار شیوه ی بین در کلام، هدف روایت گری، داستان گفتن یا روایت کردن یک یا چند اتفاق می باشد که ممکن است در قالب های متفاوتی وجود داشته باشد، از جمله زندگی نامه ها، حکایت ها، داستان های کوتاه و رمان ها. در این مفهوم همه ی نوشته ها می توانند به عنوان narration در نظر گرفته شوند. در تعریف محدودتر narration، اسلوب داستان نویسی است، جایی که راوی مستقیماً با خواننده در ارتباط است. پس بقیه ی نوشته ی قصه چیست ؟ باقی نوشته های یک داستان می تواند در قالب های دیگر اسلوب داستان نویسی از جمله توصیف، شرح، خلاصه گویی و... جا گیرند

روایت روانشناسانه

در فلسفه ذهن، علوم اجتماعی و سایر رشته های بالینی شامل پزشکی، روایت می تواند به روان شناسی بشر اشاره کند. پروسه روایت شخصی با حس شخص یاهویت فرهنگی سروکار دارد و در ایجاد وساخت و ساز حافظه ها به طبیعت بنیادی شخصی استدلال می کند. تقسیم بندی روایت مثبت و منطقی دلالت بر توسعه ی بیماری و اختلال های روانی دارد واصطلاحاً گفته می شود که نقش مهمی را در بهبودی باز می کند. روایت درمانی یک مکتب روان درمانی است. روایت بیماری، یک راه برای کسی است که تحت تأثیر یک بیماری واقع شده تا تجربه های حسی وی را خلق کند.آنان معمولاً از یک یا چند الگوی از پیش نظم یافته پیروی می کنند، روایات تلافی گونه آشفتگی و یا جستجو گونه

شخص، بیماری را به عنوان یک حالت دایمی می بیند که بدتر خواهد شد و بدون خصلت رهایی است. بیماری آلزایمر نمونه ای از این نوع است، بیمار بدتر و بدتر می شود و هیچ امیدی برای بازگشت وی به دنیای عادی وجود ندارد. نوع اصلی سوم، روایت جستجو گونه، تجربه وضعیت بیمار به عنوان یک فرصت برای دگرگون کردن خودبه یک فرد بهتر ازمیان بد بختی و بازفراگرفتن آن چه که در زندگی مهم است

نتیجه جسمانی بیماری نسبت به دگرگونی روحی و روان شناسی ازاهمیت کم تری برخوردار است. نمونه ای بارز آن منظره ی موفق در شفای سرطان سینه است

روایت تاریخ شناسی در تاریخ شناسی، بر طبقه گفته ی لارنس استون، روایت شیوه ی بیانی سنتی، توسط تاریخ نویسان مورد استفاده بوده است . در 1979، در یک دوره وقتیکه تاریخ اجتماعی جدید به مدل تحلیلی علمی اجتماعی نیاز داشت، استون روایت عقب گردی(move back) را کشف کرد. لارنس استون این موضوع رادر سال 1979 شروع کرد. او روایت رااین گونه تعریف کرد: به ترتیب وقوع سازمان یافته است، روی داستان منسجم متمرکز می شود، جنبه ی توصیفی آن نسبتاً بیش از جنبه ی تحلیلی است، برای مردم صرفاً به عنوان یک توصیف خیالی اهمیتی نداشت بلکه با ویژه و خاص بودن بیش ازاجتماعی و آماری بودن سروکار داشت. وی گفت که "بیشتر تاریخ نویسان در حال تلاش برای پی بردن به اینکه چه چیزی در ذهن مردم گذشته بود و چه چیزی زندگی گذشته، دوست داشتنی بود، هستند، سوالاتی که مارا به ضرورت استفاده از روایت آگاه می کند. تاریخ نویسان ملزم به نزدیک شدن به علوم اجتماعی هستند، به هر حا ل ازمحدودیت روایت و برتری آن برای حکایت، نسبت به تحلیل و تمثیل ها ی زیرکانه بیش از نظم ( قاعده ) آماری انتقاد شده است

 


برچسب ها: مقاله ، روایت و روایتگری ، درباره روایت ، روایت ، روایت گری ، مقاله درباره روایتگری ،

 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر